Andrius Zakarauskas

Obrazy Andriusa Zakarauskasa opierają się na kontraście motywów abstrakcyjnych i figuratywnych. Niemal wszystkie kompozycje artysty nazwać Obrazy nazwać można autoportretami, Zakarauskas sytuuje samoobserwacje i autorefleksje w centrum swojej twórczości. W poszczególnych kompozycjach figura postawiona jest w dwuznacznej roli, bycia twórcą i obserwatorem zarazem.

Pytanie o malarstwo jest bowiem właściwym tematem twórczości litewskiego artysty. Kompozycje Zakarauskasa oparte są na kolorze, widocznym dukcie pędzla, układzie elementów – elementach tradycyjnie uznawanych za najważniejsze dla tej dziedziny sztuki. Tytuły prac często sugerują narracje.

Twórczość Zakarauskasa to przede wszystkim opowieść o malarstwie, dekonstrukcja związanych z nim mitologii.

Andrius Zakarauskas (r. 1982, Wilno) studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Wilnie oraz na The Miguel Hernandez Univeristy w Altea w Hiszpanii. Obecnie mieszka i pracuje w Wilnie.

 

Jonas Gasiūnas

Specyficzny status zdarzeń przeszłych, ich funkcjonowanie na granicy prawdy i fikcji to główny temat malarstwa Jonasa Gasiūnasa. „Wspomnienia zawsze czynią przeszłość romantyczną. Zmieniają ją w rodzaj baśni. Historia ciągle wydaje się prawdziwa, choć z upływem lat zmienia się, przyjmując bardziej nostalgiczną formę”. To stwierdzenia doskonale oddaje charakter twórczości artysty. Gasiūnas w obrazach opisuje proces tworzenia historycznych narracji, w jego malarskich kompozycjach zwyczajne wydarzenie przyjmują formę uniwersalnych opowieści.

Artysta dosłownie maluje dymem, wykorzystując świece jako jedno z malarskich narzędzi. Ta technika pozwala mu na zbudowanie specyficznego napięcia w pracy. To, co namalowane jest prawdą, to, co naszkicowane dymem fikcją. Trudno nie dostrzec ironii w tej koncepcji malarstwa, dodatkowo podkreślają ją tytuły obrazów.

Jonasa Gasiūnasa (r. 1954, region Ałtaj Rosji) pracuje jako wykładowca na wileńskiej Akademii Sztuk Pięknych. W 2009 roku został laureatem nagrody Swedenbanku, w uzasadnieniu wskazano na jego wkład w rozwój nurtu określanego mianem malarstwa rozszerzonego.

 

Cooltūristės

Praca grupy Cooltūristės „Another way” skupiać się będzie na postaci urodzonej w Gdańsku aktorki, Jadwigi Jankowskiej-Cieślak. W 1982 roku uhonorowana ona została Złotą Palmą w Cannes za rolę w filmie węgierskiego reżysera Karoly Makka Inne spojrzenie (Egymásra nézve). Grała w nim postać bezkompromisowej dziennikarki Évy zakochanej w redakcyjnej koleżance Livi, granej przez Grażynę Szapałowską. Film był pierwszym w bloku wschodnim obrazem podejmującym zakazany temat homoseksualnej miłości. Obraz ten, także odważnie podejmował temat ograniczeń w politycznej swobodzie i wolności jednostki na Węgrzech po wydarzeniach 1956 roku.

Jedynym śladem po ceremonii wręczenia nagrody, jaki artystki z grupy Cooltūristes znalazły w internecie był 8 sekundowy fragment telewizyjnego reportażu. Posłużył on do stworzenia instalacji prezentowanej w CSW Łaźnia, swoistego sequelu „Innego spojrzenia”. Pierwotny materiał, przetransponowany na język innego medium, fotografii, ujawnił swój przewrotny charakter. Oficjalne sceny gratulacji nabrały charakteru intymnych, prywatnych relacji.

VNO-GDN to program rezydencji dla młodych, artystów z Litwy. Gdańsk i Wilno, to dwa miasta, które pomimo relatywnej historycznej i geograficznej bliskości, są od siebie dość odległe. Tytuł projektu zaczerpnięty został ze skrótów używanych dla oznaczenia lotnisk obydwu miast. Projekt ma stworzyć bowiem symboliczne połączenie, nieistniejący kurs w rozkładzie lotów wileńskiego i gdańskiego portu. Rezydencja ma formę kreatywnego dialogu. Wzorem są wydarzenia spod znaku Fluxusu. Pytania stawiane rezydentom dotyczyć będą relacji miast.

Podtytuł tegorocznej edycji brzmi “Im więcej wiem, tym mniej rozumiem. Biały szum” i zawęża obszar eksploracji do białego szumu kreowanego przez media. Artyści zmierzą się z pytaniami – czemu on służy, czy aby może nie ukryciu prawdy. Współczesność często określona jest mianem trzeciego potopu. Jak odnaleźć drogę na rozszalałym oceanie informacji? Czy sztuka może być użytecznym kompasem?