admin

Ten użytkownik nie wpisał jeszcze żadnych informacji o sobie.


Wpisy admin

Projekt Tekstylne auto-refleksje

Projekt Tekstylne auto-refleksje składa się z dwóch wystaw: Sztuka vs. Design? oraz Dziedzictwo. Babcina chusta
Kuratorka: Severija Inčirauskaitė-Kriaunevičienė Galeria „Artifex“ Wileńskiej Akademii Sztuk Pięknych

W tegorocznej edycji Festiwalu Wilno w Gdańsku przyjrzymy się związkom sztuki i designu. Prace prezentowane w ramach wystaw balansują na granicy, wymuszają pytanie – czy to już sztuka czy jeszcze design? Artyści zaproszeni do projektu przewrotnie obnażają bezsensowność tej opozycji. Obiekty prezentowane na wystawach z jednej strony, mogą być potraktowane jako twórcze, oryginalne funkcyjnie obiekty designu, z drugiej jednak niepokojąco zbliżają się do „bezużyteczności” dzieła sztuki.

Projekt „Tekstylne auto-refleksje” powstał we współpracy z wileńska galerią Artifex, specjalizującą się w wystawach związanych ze współczesną tkaniną artystyczną. Tkanina w projektach galerii nie ogranicza się tylko do nici czy innego rodzaju włókien. Projekty miejsca udowadniają, że już sama informacja o tekstyliach może stać się podstawowym materiałem do tworzenia.

wilno_w_gdasku_art_or_design_monika_zaltauskaite_grasiene_armchair-2

Sztuka vs. Design?

5.09-28.10.2014, wernisaż 5.09.2014, godz. 18:00
Centrum Sztuki Współczesnej „Łaźnia” 2, ul. Strajku Dokerów 5

Artyści: Eglė Bogdanienė, Lina Jonikė, Kazimieras Inčirauskas, Severija Inčirauskaitė- Kriaunevičienė, Egidijus i Remigijus Praspaliauskai “Mother Eleganza”, Monika Žaltauskaitė-Grašienė.

Na wystawie „Sztuka vs. Design?” zaprezentowane zostaną prace czołowych artystów litewskiego designu. Wystawa poddaje w wątpliwość czysto formalne zastosowanie projektowania przedmiotów. Czy T-shirt albo sweter może stać się dziełem sztuki, obiektem estetycznej kontemplacji? Wystawa „Sztuka vs. Design?” poddaje w wątpliwość jedną z podstawowych cech designu, jakim jest jego przeznaczenie formalne.

wilno_w_gdasku_dziedzictwo_babcina_chusta_egle_ridikaite_wraps_shawls-2

Dziedzictwo. Babcina chusta

6.09-28.09.2014, wernisaż 6.09.2014, godz. 18:00
Gdańska Galeria Miejska 2 Aneks, ul. Powroźnicza 13/15

W Aneksie Gdańskiej Galerii Miejskiej zaprezentowany zostanie indywidualny projekt Eglė Ridikaitė, jednej z najciekawszych litewskich malarek, która czerpie inspiracje z estetyki codzienności. Artystka w swojej twórczości często sięga po staromodne, radzieckie meble, naczynia codziennego użytku, elementy gospodarstwa domowego jako elementy przechowujące wspomnienia dzieciństwa.

Do stworzenia, składającego się z cyklu siedemnastu prac „Dziedzictwo. Babcina chusta“, artystka wykorzystała chusty swojej babci. Odświętne i codzienne, kolorowe i nie, trzymane w babcinej skrzyneczce, wyciągane w zależności od okazji – „na targ”, „na wieś idąc do krewnych“, „na dwór, do ogrodu“ – dialektyczne zapiski pod każdą pracą tworzą zarys codzienności człowieka z prowincjonalnego miasteczka. Chusty stają się zapisem rytuału codzienności. łącząc delikatność osobistego doświadczenia z typowym dla sztuki ulicznej wyrazem przekazu. Artystka pieczołowicie maluje odziedziczoną po swojej babci kolekcję chust, używając typowego dla sztuki ulicznej sposobu przekazu – aerozolowych rozpylaczy farby na płótnie.

Herkus Kunčius, „Litwin w Wilnie”

przeł. Michał Piątkowski
Wydawnictwo KEW, 2014

litwin_w_wilnie_okladka

Wilno, Europejska Stolica Kultury 2009. Napoleon Szeputis, woźny w szkole podstawowe w Kalwarii, zmierza do stolicy na Święto Pieśni. W tysiąclecie pierwszej wzmianki o Litwie odbywa sentymentalną podróż po mieście, którego nie widział od dwudziestu lat. Czytelnik przemierzając z nim Wilno, odwiedza najważniejsze miejsca, od Ostrej Bramy, przez Kościół Świętej Trójcy czy Wieżę Giedymina po miejsca cieszące się wątpliwą opinią, takie jak izba wytrzeźwień czy szpital psychiatryczny. W wędrówce tej towarzyszą Szeputisowi lokalni dziwacy, ludzie żyjący poza systemem. Bohater przypomina sobie mity narodowe, metafory związane z miastem, a przede wszystkim dosięgają go wspomnienia z młodości. Zagubiony w czasie, rozpamiętujący z nostalgią czasy socjalizmu bohater odkrywa zmiany, które zaszły w tym miejscu, a także w nim samym.

W powieści Herkusa Kunčiusa Wilno jawi się jako miejsce wielowymiarowe, uwikłane w różne konteksty historyczne i polityczne. Bohater Kunčiusa tworzy subiektywny baedeker, nakreślając niezwykle sugestywny obraz współczesnego i socjalistycznego Wilna. Odwiedzane miejsca wiążą się zawsze z jakimś osobistym wspomnieniem lub odniesieniem do historii Litwy. Ale ta książka to również błyskotliwa satyra – nie stroniąc od krytyki społecznej przedstawione są tu problemy trapiące Litwinów, takie jak wciąż obecne brzemię przynależności do ZSRR, kryzys litewskiej duchowości czy problem tożsamości miasta.

Znakomity, barwny i dowcipny język sprawia, że podróż ta jest dla czytelnika ekscytującą przygodą. Warto pozwolić się uwieść tej opowieści i ruszyć w wędrówkę po Wilnie; tym bardziej, że Wilno… Dla każdego wzorowego Litwina to święte słowo. Niemowlę wypowiada je, nim jeszcze powie słowo „mama”.

Piotr Kępiński – Powieść z Litwy. Ulisses idzie w Wilno [Gazeta Wyborcza, 29.07.2014]

Czas przeszły i teraźniejszy potrafią się przenikać w Wilnie w sposób absolutnie zaskakujący. Niewinna rozmowa o literaturze często kończy się w okolicach bitwy pod Grunwaldem. Tacy są Litwini, taka jest też powieść Herkusa Kunciusa „Litwin w Wilnie”. Czytając ją, miałem wrażenie, że chociaż mieszkam w Wilnie już cztery lata, to odkrywam to miasto na nowo. Kuncius to świetny gawędziarz, ironista i mistrz paradoksu. Zna Wilno od podszewki, dzisiaj jest obok Sigitasa Parulskisa i Mariusa Ivaškeviciusa jednym z popularniejszych pisarzy litewskich, chociaż karierę zaczynał jako performer.

Za swojego pierwszego mistrza uważa wykładowcę z wileńskiej ASP, historyka sztuki Vladasa Dremę, który przed wojną zwołał grupę wileńską złożoną z artystów litewskich, polskich i żydowskich. Drema do swojej śmierci w 1995 r. mieszkał w zaułku Literackim, w tym samym mieszkaniu, w którym przed wojną przez pewien czas żył Miłosz. Parę metrów dalej Mickiewicz pisał „Grażynę” i „Dziady”. W Polsce książka Kunciusa jest reklamowana jako nowy bedeker po Wilnie. I nawet można się zgodzić, z jednym wszakże zastrzeżeniem: to przewodnik po świecie, który już nie istnieje.

Głównym bohaterem jest cierpiący na syndrom jerozolimski (to nazwa zespołu zaburzeń, który dotyka pielgrzymów do Ziemi Świętej) woźny z prowincjonalnej szkoły, który przyjeżdża do stolicy na Święto Pieśni, Napoleon Szeputis. Pewnego dnia wsiada do autobusu i dociera do Wilna – w momencie, gdy ogłoszono słynną uchwałę rady rejonu wileńskiego w sprawie intronizacji Chrystusa Króla. Jest rok 2009, mer Maria Rekść najpoważniej obwieszcza, że „społeczeństwo przyznaje Chrystusowi prawo rządzenia, a swoje ustawy opiera na Jego nauce”. Tak więc 60-letni woźny wkracza do miasta, które na nowo stało się święte: Bóg zaczyna rządzić na Litwie.

Od tego momentu Kuncius proponuje literacki rollercoaster. Ironia miesza się z patosem, styl niski z wysokim, na rosyjskie przekleństwa nakładają się poetyckie porównania. Wkraczamy w świat bohatera pogrążonego w pijaństwie. Z tym że jak każdy wariat, także Szeputis całkiem logicznie układa sobie przestrzeń. A historię, trzeba przyznać, zna na wyrywki. Chociaż raz po raz zaburza mu świadomość jakaś pamiątkowa tablica: „Tu w gmachu Wileńskiego Gimnazjum Białoruskiego w latach 1919-21 uczyła się wielka białoruska poetka Natalia Arsenjewa. – Mydlenie oczu! Kto ich tu zapraszał? – aż tupnął nogą Szeputis. – Niech się wreszcie któregoś dnia zdecydują – czy są Bałtami czy Rosjanami. A w tej chwili ani to, ani tamto, zupełny nonsens – ‚biali Rosjanie’ !”. „A poza tym skąd tutaj, w Wilnie, przed zamkniętym kościołem Świętej Trójcy, ci Białorusini? Kiedy i kto ich wpuścił? Któż ośmielił się przybić tę tablicę do chronionego zabytku? Niech wieszają w Mińsku lub w Baranowiczach, miejsca tam pełno”. Irytacja Szeputisa sięga zenitu, kiedy odkrywa kolejny znak, że przed nim gościli tutaj też Dostojewski, Skoryna i Kraszewski. Zdesperowany idzie pod Ostrą Bramę, by zobaczyć pomnik prawdziwej litewskość. „Modli się” do Pogoni, przeszkadza mu trochę inna barwna postać opowieści – książę Vilgaudas, który od czasu do czasu ze swojego balkonu woła do przechodniów: „Dobry Litwin to martwy Litwin!”.

W opowieści Kunciusa obrazy z „Boskiej komedii” mieszają się z tymi z „Moskwa – Pietuszki”. Mrożek dotyka Gombrowicza. Ożywają Ilf i Pietrow. Mam wrażenie, że to powieść o zapominaniu i przypominaniu ludzi, historii, literatury. Wilno Kunciusa to miasto bez korzeni, w którym obecni mieszkańcy czują się zagubieni. Szukają symboli mogących ich ocalić. Większość z nich przybyła tu całkiem niedawno, zetknęli się z przestrzenią, którą musieli oswoić. Kto wie, może owa pijana podróż wileńskiego Ulissesa ma znaczenie symboliczne? Na trzeźwo nie sposób zrozumieć obcej rzeczywistości.

Inspiracją do powieściowych postaci byli współcześni wileńscy dziwacy. Na ulicy Pilies można spotkać kobietę obwieszoną dzwonkami i kwiatami – pierwowzór powieściowej Feodozji pokrzykującej w barach na bufetowe. Nie da się też przeoczyć długowłosego śpiewaka z okaryną – w powieści pojawia się jako zdeklasowany artysta, którego apogeum popularności przypadło na lata 80.

To w książce Kunciusa znacząca cezura. „Litewska inteligencja w tych ciemnych czasach prześladowań znajdowała w domu ‚babci’ [meliniarki] wielki sens. Odwiedzając metę przy ulicy Wielkiej, mogłeś spotkać laureata Nagrody Lenina i zakonnika (…) W tym pałacu od świtu do zmierzchu wzrastała wolność, równość, braterstwo. Drzwi były otwarte dla wszystkich. Jeśli z hukiem wyrzucony z izby wytrzeźwień sekretarz partyjny nie miał gdzie pójść, wpuszczano i jego, sadzano przy stole. Nalewano, dawano coś na ząb. Otaczano troską. Miłością. Ani obszczany elektryk, ani więzień pokryty strupami, ani zasłużony ludowy artysta nie byli z mety wygnani”.

Styl Kunciusa to nie tylko dystans i ironia, lecz także świadomość tragedii i powaga. I ta nieustanna gra tonami przykuwa od początku do końca opowieści. Kuncius uważa, że na Litwie humor w zasadzie nie istnieje, więc starał się go przywrócić społeczeństwu. W efekcie widzimy z lekka wykrzywiony świat, który jest metaforą życia bez przeszłości.

*Piotr Kępiński – poeta, krytyk, eseista, juror nagrody literackiej Angelus

Artyści wizualni

ŁAŹNIA 1 2013 – Wilno w Gdańsku
Festiwal: 5 – 8 WRZESNIA 2013
ul. Jaskółcza 1, GDAŃSK – DOLNE MIASTO

Kuratorki części wizualnej: Agnieszka Kulazińska, Aleksandra Księżopolska
Kurator części muzycznej: Przemysław Wojciechowski

Już po raz kolejny zapraszamy na kolejną edycję Festiwalu „Wilno w Gdańsku”. W tym roku stawiamy na polsko-litewski dialog, obydwa kraje połączone są wspólną historią, której ślady odczuwamy współcześnie. Gdańsk i Wilno, dwa miasta, zdają się być szczególnie bliskie. Wielu ekspatriantów z Wilna trafiło do zrujnowanego Gdańska, pozostawiając za sobą dom, meble, pamiątki; przywożąc jedynie kilka podstawowych rzeczy i bagaż pełen wspomnień. W tegorocznej edycji Festiwalu analizujemy zagadnienie domu, przedmiotów, smaków, zapachów tworzących go. Na bazie obrazu „bezpiecznej” przestrzeni prywatnej, chcemy zbudować dialog ze współczesnym Wilnem.

„homeMADE. konstruowanie światów zastępczych”

5 WRZEŚNIA – 13 PAŹDZIERNIKA 2013
ul. Jaskółcza 1, GDAŃSK – DOLNE MIASTO

Otwarcie wystawy: 5 września 2013 godz.19.00

Artyści: Alicja Bielawska, Nicolas Grospierre, Aneta Grzeszykowska, Przemysław Jasielski, Alicja Karska i Aleksandra Went, Szymon Rogiński, Rimas Sakalauskas, Julijonas Urbonas, Lina Zaveckyte

Wystawa „homeMADE” to wizualna narracja o przestrzeni prywatnej, najbliższej i przedmiotach w niej obecnych. Przestrzeń to pojęcie wieloznaczne, zależne od perspektywy z jakiej je rozpatrujemy. Matematyka ujmuje ją jako obszar abstrakcyjnych relacji i działań, przestrzeń fizyczna jest namacalna związana z właściwościami materii, społeczną tworzą zachowania, więzi międzyludzkie i materialne wytwory ludzkiej działalności. Co wyznacza obszar domowy? Co jest gwarantem bezpieczeństwa?

Artyści zaproszeni do wystawy zwracają się ku codzienności, światom oczywistym – przestrzeniom własnego ciała, najbliższego otoczenia, uczuć. Z „bliskich” elementów konstruują arabeskę, wizualny kalambur oderwany od oryginału. Z fragmentów pokoju, ciała, miasta, pejzażu, emocji tworzą nowe byty, w których punkt wyjścia zanika. Narracja wystawy „homeMADE” będzie opowieścią o przestrzeni nierealnej wydającym się być twórczym poszukiwaniem antidotum na otaczającą nas rzeczywistość.

black_th
Aneta Grzeszykowska w wideo „Bolimorfia” własne ciało potraktowała jako ornament, fizyczność stopniowo rozpływa się tworząc kalejdoskopową mozaikę. Rytm metamorfoz wyznacza muzyka, ścieżka dźwiękowa powstała z nałożenia na klasyczne „Bolero” Maurice Ravela „Polimorfii” Krzysztofa Pendereckiego. Wideo powołuje nową rzeczywistość, w której ciało sprowadzone zostaje do roli mechanizmu.

Fotografie Szymona Rogińskiego z cyklu „Black/Czarny” wymykają się odbiorcy. Znane fragmenty rodzimego krajobrazu rozmywają się. Rzeczywistość podążą w kierunku abstrakcji, bohaterem zdjęć staje się tytułowa czerń. To co widzialne, opisuje to co ciężko dostrzec gołym okiem. Czerń jest kolorem Kosmosu. Rzeczy doskonale czarne nie istnieją. Kolor ten nie jest barwą, lecz brakiem widzialnego światła.

mlyniska_th

„Młyniska” Alicji Karskiej i Aleksandry Went powstało na terenie osiemnastowiecznego Dworu Młyniska w Gdańsku. W wideo charakter przestrzeni zaciera się, artystki zestawiają ze sobą dwie koegzystujące rzeczywistości – przestrzeń klasycystycznego dworku i otaczającą go industrialną architekturę. Całość przywodzi na myśl sielankowy obraz idyllicznej Arkadii. Odmienność obydwu światów, pomimo ich wizualnej bliskości, rozbija jednak poczucie harmonii.

bielawska_th

Przedmioty, rysunki Alicji Bielawskiej wprowadzają w na pół-realny, poetycki świat. Przywołują archeologię PRL-owskich lat 80-tych – meblościanki, drewniane boazerie. Moje prace nawiązują do przedmiotów użytku codziennego, bawią się ich przeznaczeniem i oczekiwaniami widzów. (…) lubię postrzegać swoje prace jako przedmioty, nie rzeźby– stwierdza artystka.” Alicja Bielawska wykorzystuje przedmioty, materiały towarzyszące nam na co dzień, kojarzące się z przestrzenią domu. Aranżując je odkrywa sytuacje, zazwyczaj niedostrzegane, igrając z pamięcią i oczekiwaniami odbiorcy.

synchronizacja_th

Wideo Rimasa Sakalauskasa „Synchronizacja” powstało z fascynacji post-sowiecką, industrialną architekturą. Monumentalne budynki w pracy litewskiego artysty zaczynają żyć własnym życiem. Użycie statycznej kamery ogranicza ingerencję autora, pozwala „mówić” rzeczywistości, tym samym ujawnia wewnętrzną logikę obserwowanych obiektów.

gospierre_th

Relikt postsowieckiej architektury pojawia się również w „Hydroklinice” Nicolasa Grospierra. Artysta w serii fotografii systematycznie inwentaryzuje przestrzeń zamkniętego, leczniczego szpitala w Druskiennikach. Architektura nie zdradza swojej funkcji, pozbawiony emocji obiektyw oprowadza widza po opuszczonych budynkach, pozwalając mówić pustce.

koncentracja_th

Praca Liny Zaveckyte wprowadza widza w stan bliski zakochania. Artystka rozpoznaje tą emocje po uczuciu ciepła pośrodku dłoni. Obiekt „Koncentracja” jest próbą podzielenia się z odbiorcą tym stanem.

„Domowy generator trzęsienia ziemi” Julijonasa Urbonasa to propozycja nowego domowego designu – dzwonka do drzwi połączonego z generatorem trzęsienia ziemi. Praca jest typowym dla tego artysty obiektem domowej konstrukcji, połączeniem sztuki z parkiem rozrywki.

plantacja_th

„Plantacja” Przemysława Jasielskiego to obiekt dostarczający, najlepsze z możliwych, warunki dla egzystencji domowych roślin doniczkowych. Artysta kreuje przestrzeń ideału i utopii dla żywych form organicznych. Bazuje na zasadzie kontrastu świata zdominowanego przez technologię i naturalnego habitatu.

Artyści zaproszeni do wystawy „homeMADE” komentują współczesne otoczenie i zapraszają do spojrzenia przez okno, poza horyzont codzienności. Uważnie obserwują rzeczywistość, własnoręcznie konstruując swoje modele mikroświatów. Ich ‘homemade’ obiekty i przestrzenie wprowadzają nas w odrębną rzeczywistość, różną od męczącej, codziennej rutyny.

Finał projektu VNO/GDN

Instalacja architektoniczno-kulinarna stworzona wspólnie z grupą członków i sympatyków Towarzystwa Miłośników Wilna i Ziemi Wileńskiej

Warsztaty architektonicznie

Kaja Pobereżny, Michał Podgórczyk, Bogna Olejarz

Bazą dla stworzenia instalacji architektonicznej były warsztaty z ekspatriantami z Wilna, podczas których uczestnicy analizowali obrazy zapamiętane z wileńskiego dzieciństwa, wczesnej młodości związane z przestrzenią prywatną, domem. Posłużyły one grupie architektów do stworzenia instalacji, będącej wypadkową wspomnień i współczesnego Wilna. Przestrzeń prywatna stworzona została od nowa, być może inne spojrzenie na Wilno, pozwoli na swoiste odczarowania miejsca. Jednocześnie instalacja będzie okazją do przybliżenia historii ekspatriantów, będącej także częścią opowieści Gdańska.

Warsztaty kulinarne

30 sierpnia – 5 września 2013

Małgorzata Meller

Warsztaty nawiązywać będą do tradycji spotkań przy wspólnym stole, nadal obecnej we wspomnieniach ekspatriantów z Wilna. Bazując na tradycyjnych, wileńskich recepturach przygotowany zostanie poczęstunek towarzyszący wernisażowi projektu. Będzie to okazja do przypomnienia tradycji kulinarnych, podzielenia się wileńskimi recepturami i stworzenia przyjaznej domowej atmosfery.
Współpraca przy projekcie: Bożena Kisiel, członkowie Towarzystwa Miłośników Wilna i Ziemi Wileńskiej, Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Gdańsku

Wystawy potrwają do 13 października

07 września 2013, godz. 19.00

Julijonas Urbonas, Chodząc po ścianie: wstęp do teorii projektowania choreografii – wykład/performance /karuzela
Ściana Klubogalerii BUNKIER, ul. Olejarna 3

Performance jest częścią projektu „Close Stranger” współfinansowanego przez Unię Europejską w ramach Programu Współpracy Transgranicznej Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa Litwa–Polska–Rosja 2007–2013

julionas_th

Julijonas Urbonas, “Chodzenie po ścianie: wstęp do projektowania choreografii”, 6 października 2012, Narodowa Galeria Sztuki, Wilno, Litwa. Fot. Aistė Valiūtė & Daumantas Plechavičius

Julijonas Urbonas jest projektantem, artystą, inżynierem. Obecnie pisze pracę doktorską dotyczącą projektowania interakcji na londyńskim Royal College of Art. Koncepcja jego twórczość wywodzi się z lunaparku. Artysta pomagał w parku rozrywki od dziecka. W latach 2004-2007 był dyrektorem Lunaparku w Kłajpedzie, gdzie pracował jako projektant, inżynier ale także jako artysta i filozof rozwijając teorię grawitacyjnej estetyki.

Chodząc po ścianie to połączenie wykładu i karuzeli. Performance jest odtworzeniem pracy amerykańskiej pionierki współczesnego tańca, Trishy Brown. Artystka w swojej choreografii wykorzystała przestrzeń ściany używając sprzętu wspinaczkowego. Swoim projektem nie tylko stworzyła nowy alfabet, otworzyła nową przestrzeń dla ruchu, ale także pokazała, że wynalazki we współczesnym tańcu często wynikają z uwarunkowań i otoczenie. W przypadku choreografii na ścianie było to połączenie architektury, uprzęży, drutów, krążków linowych. Postawa ta jest blisko twórczości litewskiego artysty, którego interesuje tworzenie choreografii poprzez design. W przeciwieństwie do oryginału Julijonas Urbonas do udziału w swoim projekcie zaprasza publiczność.

06 września 2013, godz. 21.00

Nowe Legendy Gdańskie – Projekcja z muzyką na żywo
Pokaz pracy powstałej podczas warsztatów literacko-wizualno-muzycznych.

Warsztaty literackie: Barbara Piórkowska
Warsztaty Teatru Psylikonowego: Aukse Petruliene, Darius Petrulis – dokumentacja filmowa oraz edycja
Warsztaty muzyczne: Tomas Dobrovolskis, Marcin Malinowski
Galeria Pionova, ul. Olejarna 2, Gdansk

„Nowe Legendy Gdańskie” to projekt, który powstał ze współpracy CSW Łaźnia, Towarzystwa Przyjaciół Wilna i Ziemi Wileńskiej oraz II Podstawowo –Gimnazjalnego Zespołu Szkół Społecznych STO w Gdańsku. Projekt jest kontynuacją wcześniejszych przedsięwzięć bazujących na kreowaniu polsko-litewskiego dialogu. Do projektu zaproszeni zostali artyści polscy i litewscy – Aukse Petruliene, Barbara Piórkowska, Tomas Dobrovolskis, Marcin Malinowski. Warsztaty z młodzieżą podzielone zostały na kilka etapów. Najpierw, wspólnie z Barbarą Piórkowską uczestnicy stworzyli nową, gdańską legendę. Podczas pracy z Aukse Petruliene przybrała ona niecodzienną formę wizualną. Litewska artystka zapoznała młodzież ze stworzoną przez nią techniką – teatru psilikonowego. W ostatnim etapie projektu „Nowe Legendy Gdańskie”, warsztatach muzycznych z Tomasem Dobrovolskisem oraz Marcinem Malinowskim, uczestnicy pracować będą na utworem, który wykonają na żywo.

Efekt ich pracy poznamy podczas Festiwalu Wilno w Gdańsku.

psylikon_th

Koordynatorki projektu z CSW Łaźnia: Agnieszka Kulazińska, Aleksandra Księżopolska, Jowita Buraczewska
Koordynatorka projektu z TMWiZW: Bożena Kisiel
Nauczycielki koordynujące z ramienia II Podstawowo –Gimnazjalnego Zespołu Szkół Społecznych STO w Gdańsku – Anna Warzecha, Emilia Karolewicz-Senczyszyn

Projekt ‘Nowe Legendy Gdańskie’ otrzymał wsparcie finansowe Urzędu Miasta Gdańska

Gdańsk w Wilnie
Wystawa Katarzyny Józefowicz.

Otwarcie 13 września 2013, godz. 18.
Wystawa do 10 października
Modern Art Center, Literatų g. 8, LT-01125 Wilno

dywan_th

Katarzyna Józefowicz jest rzeźbiarką i autorką instalacji. W latach 1981-1986 studiowała na wydziale Rzeźby w PWSSP w Gdańsku, gdzie obecnie (ASP) jest pracownikiem dydaktycznym. Swoje prace pokazywała na wystawach indywidualnych, między innymi w Galerii F.O.S. w Gdańsku (1993), w Galerii Koło w Gdańsku, w Galerii Foksal oraz w Galerii Prowincjonalnej w Słubicach (2000). Sławę przyniosły jej wystawy w Galerii Foksal w 2000 czy udział w Biennale w Berlinie w 2001 r. W tym samym roku została uhonorowana Paszportem Polityki – prestiżową nagrodą przyznawaną w różnych dziedzinach w tym w sztukach wizualnych za przekraczanie granic.

Katarzyna Józefowicz sama o sobie mówi, iż jest niewolnikiem budowania. Stwierdzenie to nie dziwi, gdy bliżej przyjrzymy się jej twórczości. Materiałem i tematem prac artystki są media. Józefowicz z pasków, pojedynczych słów, postaci tka pajęczyny, dywany, obrusy. Przygotowanie obiektu wymaga czasu, wielu godzin żmudnej pracy. Proces tworzenia obiektu kojarzy się z jednej strony z typowo kobiecymi zajęciami, z drugiej z tworzeniem mandali. Medialnych wiadomości codziennie przybywa, prace artystki stają się obrazem współczesnego uniwersum, globalnej, medialnej wioski.

Obiekty artystki składają się z wielu, powtarzalnych elementów. „Dywan” powstał z tysięcy sylwetek ludzkich wyciętych z gazet – znane postacie mieszają się w nim z tymi anonimowymi. W niektórych z instalacji artystki ciężko wyodrębnić pojedynczy, bazowy element. Tu na plan pierwszy wysuwa się funkcja utkanego przedmiotu. „Obrus” powstał z pasków powycinanych z gazet, poszczególne słowa tworzą niezrozumiały rebus. Szum zamienia się w bełkot. Co pozostaje? Praca jest zaproszeniem do spotkania przy wspólnym stole i prostej radości ciszy. Józefowicz niczym mityczna Ariadna pokazuje wyjście z labiryntu. Homemade obiekty artystki są komentarzem do współczesnej rzeczywistości – bezimiennego tłumu, warholowskich 15-minut sławy, a jednocześnie filozoficzną refleksją na kruchością, przemijaniem.

obrus_th

Festiwal jest wspólną inicjatywą Urzędu Miasta Gdańska, Gdańskiego Archipelagu Kultury, WPart i CSW Łaźnia

Artyści festiwalu Wilno w Gdańsku 2013

Orkiestra Kameralna St. Kristoforo

orkiestra-th

Orkiestra powstała w 1994 roku z inicjatywy Donasa Katkusa. Jej patronem jest Św. Krzysztof, opiekun podróżników, który znajduje się na herbie miasta Wilno. Orkiestra działa pod egidą miasta. Zespół składa się z najbardziej obiecujących litewskich talentów muzycznych, którzy w swoich występach łączą siłę rosyjskiej szkoły skrzypcowej z europejską tradycją kulturową. Orkiestra obejmuje kilka zespołów kameralnych, kwartety smyczkowe i wykonawców solowych.
Od czasu spektakularnego debiutu orkiestra zdobyła międzynarodowe uznanie, biorąc udział w wielu zagranicznych festiwalach. W 2002 roku zdobyła prestiżową nagrodę Krzysztofa przyznawaną przez miasto Wilno za wkład w litewską kulturę.

Orkiestra wyróżnia się unikalnym stylistycznym uniwersalizmem. Ich interpretacje muzyki barokowej zainicjowały odrodzenie się tego stylu muzycznego na Litwie. Orkiestra wykonuje muzykę klasyczną z wyjątkowo żywiołową artykulacją i kontynuuje rosyjską tradycję romantycznej interpretacji muzycznej.

Zespół orkiestry jest znany ze swojego śmiałego i innowacyjnego podejścia, chęci do rozszerzania repertuaru i angażowania się w wiele oryginalnych projektów, takich jak występy jazzowe, opery rokowe czy koncerty muzyki pop. Dużą część repertuaru orkiestry stanowi współczesna muzyka kameralna zarówno litewska, jak i zagraniczna. Każdego roku orkiestra daje specjalne koncerty promujące twórczość młodych litewskich kompozytorów. Orkiestra występowała pod batutą tak znakomitych dyrygentów jak: Denis Russel Davies, Juha Kangas, Stefan Fraas, Jonas Aleksa czy Rinaldo Alessandrini. Współpracowała również z wieloma wybitnymi solistami takimi jak: Jean Ferrandis, Bonita Boid, Robert Aitken, Carsten Hustedt, Michaela Petri, Reinbert Evers, Jacques Israelievitch, Moti Shmit, Raimondas Katilius, Rusnė Mataityte, Hartmut Lindemann, Jone Kaliunaite, Ula Zebriunaite i wielu innych.

http://www.kristoforas.lt/en/
http://www.youtube.com/watch?v=QJQoKSqlTRo
http://www.youtube.com/watch?v=xX4Y3BY0iOc#at=56
http://www.youtube.com/watch?v=QyHEx1jtLVg#at=26

Wilia

wilia-th

Początki „Wilii” sięgają 1955 roku. Wtedy to, z grona studentów Uniwersytetu Wileńskiego, powołano do życia zespół artystyczny.
W ciągu ponad 55 lat działalności „Wilia” dała ponad 1500 koncertów w kraju i za granicą, wychowała niejedno pokolenie śpiewaków, tancerzy i muzyków. Wielu z nich kontynuuje pracę artystyczną z nowymi zespołami. Byli członkowie zespołu „Wilia” przyczynili się do powstania oraz kierują do dziś, takimi grupami jak „Świtezianka”, „Wilenka”, „Prząśniczka”, „Wileńszczyzna”, „Strumyk”, „Zgoda”, „Sto Uśmiechów” i wiele innych.

Za całokszałt działalności artystycznej i kultywowanie tradycji polskich na Litwie zespół został wyróżniony wieloma odznakami Rzeczypospolitej Polskiej i Republiki Litewskiej, miedzy innymi: odznaką „Zasłużony dla kultury polskiej”, medalem im. Oskara Kolberga, odznaką Marszałka Senatu RP „Złoty laur” oraz wieloma innymi.
Zespół ma na swoim koncie liczne nagrania w Litewskim Radiu i Telewizji, w audycjach polskiego programu TVP2 „Podróże na Kresy” i „Kolędy z Gwiazdami”, ma również wydaną płytę CD pod tytułem „Wilia-naszych strumieni rodzica”.

Na przestrzeni lat działalności artystycznej zespól niejednokrotnie prezentował swój dorobek na renomowanych festiwalach i koncertach na Litwie, w Polsce, Niemczech, Czechach, Rosji, Ukrainie, Białorusi, Łotwie, Estonii.

Do najciekawszych wydarzeń należy zaliczyć wymianę artystyczną z Polskim Teatrem Ludowym we Lwowie, spotkania z aktorami Operetki Warszawskiej, Teatru Starego z Krakowa i Teatru Pantomimy z Wrocławia.„Wilia” gościła też „Mazowsze”, „Śląsk” i Reprezentacyjny Zespół Artystyczny Wojska Polskiego, sama często jest nazywana „Wileńskim Mazowszem”.Z zespołem współpracowali znakomici kompozytorzy i choreografowie jak: Edward Ciuksza, Romuald Żyliński, Marian Domański, Stanisław Hadyna, Mira Zimińska – Sygietyńska, Elwira Kamieńska, Witold Zapała i wielu innych.

Wielkim przeżyciem dla członków zespołu było czynne uczestnictwo we mszy św. celebrowanej przez Jana Pawła II w Koszalinie i wizyta tego szczególnego gościa w Wilnie, w 1993 roku. W sercach „wiliowców” głęboko zapadł udział w obchodach 1000-lecia Państwa Polskiego, spotkanie z Prezydentem Rzeczypospolitej Polskiej – Aleksandrem Kwaśniewskim.
Bogaty i różnorodny repertuar „Wilii” skupia w sobie folklor różnych regionów Polski, polskie tańce narodowe, jak też pieśni i tańce Ziemi Wileńskiej. Zespół posiada programy artystyczne, przygotowane z okazji jubileuszu zespołu: obrazek historyczny „W salonie Ogińskich na Dominikańskiej” (jubileusz 50-lecia) oraz „Magiczny świat muzyki filmowej” ( jubileusz 55-lecia).

Niektóre pozycje repertuaru zyskały miano „złotego repertuaru”, do nich należą m.in.: Polonez „Pożegnanie Ojczyzny” M.K. Ogińskiego, Mazur z Opery „Straszny Dwór” St. Moniuszki, czy Suita Górnicza.

W skład liczącego około 100 osób zespołu, wchodzi obecnie 2 grupy taneczne (podstawowa i dziecięca) oraz 2 chóry (podstawowy i dziecięcy).Każdy z członków ma swój niepowtarzalny urok i niezaprzeczalny wkład w rozwój „Wilii”.

http://www.wilia.lt/
http://www.youtube.com/watch?v=E0S175pEGto

Pievos

pievos-th

Zespół powstał w 1996 roku z inicjatywy Virginiji Skeirienė, autorki piosenek i wokalistki. Mimo, iż nazwa grupy odnosi się do folkloru i folk rocka ich twórczość obejmuje szeroki zakres gatunkowy: folk, poezja śpiewana, funk, blues, metal. Unikatowy, potężny wokal, zaangażowane teksty i emocjonalna muzyka są atrybutami grupy od ich początków do dnia dzisiejszego. W swojej twórczości zespół wykorzystuje motywy starolitewskich obrzędów sięgających czasów pogańskich, zwłaszcza wielogłosowych pieśni w języku selońskim – wymarłym obecnie języku wschodniobałtyckim.

Grupa wydała trzy albumy studyjne, z każdym kolejnym zdobywając nową rzeszę fanów i uznanie krytyków. Zespół koncertuje na Litwie i za granicą. W 2011 roku w konkursie muzyki alternatywnej T.Ė.T.Ė. zdobyli tytuł zespołu Etno roku.

Skład zespołu:

  • Virginija Skeirienė – śpiew / gitara akustyczna / flet
  • Kostas Kriaučiūnas – gitary
  • Andrius Saliamonas – gitara basowa
  • Augustas Jukna – bębny / perkusja
  • Aringas Vagonis – skrzypce

http://www.pievos.lt/
http://www.youtube.com/watch?v=g12jxUAYAVM
http://www.youtube.com/watch?v=vajFaQw6AM8
http://www.youtube.com/watch?v=nb7LAumhGwc

Spanxti

Neofolkowy zespół z Wilna, który za pomocą oryginalnych aranżacji muzycznych, pragnie na nowo nadać sens folklorystycznym i mitologicznym tekstom Bałtów i innych narodów indoeuropejskich. Projekt powstał w 2001 roku. Początkowo etno-rokowy styl zespołu zaczął stopnio ewaluować i objął również inne gatunki współczesnej muzyki etnicznej. Postmodernistyczne interpretacje tradycyjnych litewskich pieśni zostały zastąpione oryginalnymi wersjami, a elektroniczne melogie wzbogacono dźwiękiem tradycyjnych instrumentów. Archaiczne, mityczne teksty stały się główną siłą napędową procesu twórczego grupy. Podczas koncertu w Gdańsku zespół zaprezentuje głównie utwory z najnowszej płyty wydanej w 2012 roku, będące oryginalnymi interpretacjami litewskich i łotewskich pieśni folkowych, jak również starsze nagrania oparte na rytualnych tekstach w starożytnych językach indoeuropejskich.

http://www.spanxti.lt/
http://www.youtube.com/watch?v=nRk9OklDfIE

Rasa Serra & World Duo (Saulius Petreikis, Ignas Juzokas)

rasa-th

Artystka pochodzi z Kłajpedy na Litwie. Jej unikatowy głos fascynuje publiczność. W 1996 roku rozpoczęła naukę na wydziale muzyki folkowej na Uniwersytecie w Kłajpedzie. Jeszcze podczas studiów została solistką wydziałowego zespołu. Wcześniej Rasa studiowała wokalistykę jazzową pod kierunkiem słynnego litewskiego piosenkarza Stepasa Januškasa.
Artystka jest członkinią kilku zespołów muzycznych. Występuje w klubach i na festiwalach jazzowych.
Od 2004 roku wstępuje z grupą wokalną „CAPPELLA’A”.

Saulius Petreikis
Artysta gra na trąbce i wielu ludowych instrumentach pochodzących z różnych części świata: indyjskim flecie bansuri, celtyckich gwizdkach, armeńskim duduku, australijskim didgeridoo, hawajskim ukulele, afrykańskiej kalimbie, południowo-amerykańskiej okarynie i wielu innych. W swojej twórczości Saulius eksperymentuje różnymi dźwiękami i tworzonymi przez nie wibracjami. Bada, jaki wpływ mają one na odbiorców i ich świadomość.

Ignas Juzokas
Kompozytor, kontrabasista, reżyser dźwięku, który może pracować z każdą Audio konsolą i każdą techniką przetwarzania dźwięku. Praca w studiu też go nie odstrasza. Nie boi się wyzwań. Im bardziej złożone zadania, czym więcej różnych mikrofonów i wykonawców na scenie, tym Ignas czuje większą przyjemność z pracy. Interesuje się innowacjami i nowymi sposobami zarządzania dźwiękiem. Często używa efektów przestrzennych.

https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=8bVDvuydb28#at=15

Tomas Dobrovolskis

dobrovolskis-th

Perkusjonista, multiinstrumentalista, performer, kompozytor. Wynalazca i konstruktor nowych instrumentów: The Glass oraz The Brass Globe, który pozwala łączyć w jedno rożnego rodzaju techniki gry na instrumentach perkusyjnych z całego świata (takich jak djembe, tabla, darabuka). Artysta bierze udział w wielu różnorodnych stylistycznie projektach muzycznych: jazzowych, eksperymentalnych, muzyki świata. W ciągu kilku ostatnich lat występował, m.in. w Danii, Szwecji, Anglii, Belgii, Finlandii, Wyspach Alandzkich, Islandii, Litwie, Polsce, Izraelu i Stanach Zjednoczonych.

https://www.facebook.com/tomasdob
http://www.youtube.com/watch?v=43Hh8zuAJeM

Meadow Quartet

meadow-th

Zespół powstał w 2009 roku w Gdańsku. To próba stworzenia płaszczyzny dla ścierających się wpływów: współczesnej kameralistyki, jazzu, muzyki improwizowanej, muzyki filmowej oraz fundamentalnego spoiwa – tradycyjnej muzyki żydowskiej. To w końcu próba podążania ścieżką, która wymyka się prostym klasyfikacjom stylistycznym.
Meadow Quartet to również czterech znakomitych instrumentalistów, każdy specjalizujący się w innym z wyżej wymienionych gatunków, ale przede wszystkim, to cztery współdziałające muzyczne osobowości.

  • Marcin Malinowski – klarnet, klarnet basowy
  • Michał Piwowarczyk – altówka
  • Piotr Skowroński – akordeon
  • Jarosław Stokowski – kontrabas

http://www.youtube.com/watch?v=qLIVSz4Exxs

Tree Stones Quartet – Vaiginis Jazz Quartet

tree-th

Kwartet „Tree Stones” skupia jednych z najbardziej ekscytujących, młodych i doświadczonych improwizatorów sceny jazzowej z rejonu Morza Bałtyckiego. Członkowie zespołu pochodzą z trzech krajów nadbałtyckich – Litwy, Łotwy i Estonii.

Zespół gra oryginalne kompozycje, które są połączeniem tradycji jazzowej ze współczesnym, kreatywnym podejściem do muzyki. W ich twórczości słychać wpływy hard bop, latin jazz i współczesnej muzyki jazzowej. Wszyscy członkowie zespołu są muzykami znanymi zarówno w rejonie Morza Bałtyckiego, jak i poza jego granicami.

Skład:

  • Kęstutis Vaiginis – saxofony (Litwa)
  • Dmitrij Golovanov – pianino (Litwa)
  • Peedu Kass – kontrabas (Estonia)
  • Kaspars Kurdeko – perkusja (Łotwa)

Kęstutis Vaiginis – jeden z najbardziej utalentowanych saksofonistów młodego pokolenia na Litwie. Ukończył Litewską Akademię Muzyki i Teatru. Swoje umiejętności szlifował również w Holandii i w USA. Wyróżnia się czystym i kontrolowanym dźwiękiem, liryzmem i pasją. Kęstutis szybko odnalazł miejsce na litewskiej scenie jazzowej występując z muzykami z różnych pokoleń z Litwy i z zagranicy. W 2013 roku został nagrodzony przez prezydenta Republiki Federalnej Niemiec nagrodą Europamusicale. Bierze udział w wielu festiwalach jazzowych na całym świecie.

Dmitrij Golovanov – jeden z najbardziej rozchwytywanych pianistów jazzowych na Litwie. Ukończył Akademię Muzyczna w Wilnie i Konserwatorium w Lipsku pod kierunkiem Richiego Beirach. Zwycięzca kilku międzynarodowych festiwali pianistycznych. Półfinalista konkursu solistów jazzowych w Montreux w 2012 roku. Finalista europejskiego konkursu jazzowego w Rotterdamie w 2013 roku. Przez ostatnią dekadę jest aktywnym uczestnikiem litewskiej sceny jazzowej. Współpracuje z najwybitniejszymi muzykami. Dmitrij porusza się w wielu gatunkach stylistycznych od tradycyjnego jazzu, przez free jazz, crossover po eksperymentalną muzykę elektroniczną. Jego szerokie umiejętności pozwalają mu na udział w wielu projektach muzycznych, które prezentował na renomowanych europejskich festiwalach jazzowych.

Peedu Kass – grę na kontrabasie studiował na Akademii Muzycznej w Talinie i w Helsinkach. Obecnie kontynuuje naukę na prestiżowej Akademii Sibeliusa w Helsinkach. Ponadto uczył się u takich znakomitości jak Matt Penman, Mats Eilertsen, Thomas Morgan, Ulf Krokfors, Anders Jormin i innych. Dzięki wszechstronnym umiejętnościom Kass jest aktywnym uczestnikiem nadbałtyckiej sceny jazzowej i muzyki współczesnej. W 2006 roku, wieku 20 lat otrzymał nagrodę w konkursie jazzowym w Rydze. Znany ze swoich umiejętności gry na kontrabasie współpracuje z wieloma zespołami, big bandami i orkiestrami. Jest muzykiem sesyjnym, studyjnym, kompozytorem, aranżerem. Często koncertuje w Europie grając współczesną muzykę klasyczną z prestiżową Orkiestrą Kameralną z Talina. Jego debiutancki album „Home” zdobył nagrodę dla młodych talentów muzycznych Elion.

Kaspars Kurdeko – muzyka jest jego pasją od najmłodszych lat. Wykorzystywał każdą możliwość, żeby słuchać, uczyć się, grać i komponować muzykę. Zdobył klasyczne wykształcenie na Akademii Muzycznej w Rydze. Styl gry Kaspara czerpie zarówno z jazzu tradycyjnego, jak i z eksperymentalnych form improwizacji. Kurdeko jest członkiem różnych formacji muzycznych na całym świecie (w USA, Korei Południowej, Szwecji, Portugalii, Holandii). Od 2010 roku prowadzi zajęcia na wydziale jazzu Akademii Muzycznej w Rydze.

http://www.youtube.com/watch?v=sxzHsAp8BVQ

Neda&Labutis Jazz Quartet

neda-th

Neda Malūnavičiūtė i Vytautas Labutis są wybitnymi muzykami jazzowymi z centralnej Europy, reprezentantami wileńskiej szkoły jazzowej oraz wychowankami Vladimira Chekasina. Współpracę rozpoczęli w 1990 roku. Oboje charakteryzują się odwagą eksperymentowania oraz upodobaniem do nieprzewidywalnych i różnorodnych stylistycznie aranżacji. Przez lata współpracy odnaleźli wspólny język, niepowtarzalny styl i niemalże telepatyczne porozumienie. Ich rozległy styl muzyczny czerpie z tradycji jazzu amerykańskiego oraz europejskiego, wykorzystuje brzmienie muzyki świata i pozostaje lojalny estetyce wileńskiej szkoły jazzowej. Przez ostatnie dwie dekady duet przeszedł pewną ewolucję i odbył przeróżne podróże stylistyczne od radykalnych eksperymentów, które ledwo mieszczą się w pojęciu muzyki (z zespołem Vilnius Jazz Quartet), do klasycznie rozumianych kompozycji i hołdów dla form harmonicznych i tradycyjnego repertuaru jazzowego (projekty z Artūrasem Anusauskasem). Obecnie Nada i Vytautas osiągnęli dojrzale twórczy okres, w którym ich bogate doświadczenie pozwala im na realizację wszelkich pomysłów, a ich wzajemne zrozumienie umożliwia maksymalną wolność
ekspresji w zespole.

Vytautas Labutis Jazz Quartet powstał w 1990 roku. Od tego czasu kwartet wydał dwa albumy ze swoimi oryginalnymi kompozycjami i intensywnie koncertował po Europie. Od czasu do czasu zmienia się skład zespołu. Dzięki temu występują w nim zarówno weterani litewskiej sceny jazzowej, jak i muzycy młodego pokolenia. Tym razem do Labutisa dołączył multiinstrumentalista Leonardas Bėkša, mlody perkusista Darius Rudis i niezastąpiony wszechstronny mistrz basu Eugenijus Kanevičius.

Neda Malūnavičiūtė – wokal, flet
Żywy wulkan, pierwsza dama litewskiego jazzu, tornado głosu i fletu – te słowa towarzyszyły gromkim oklaskom, kiedy w 2012 roku została laureatką Grand Prix najbardziej pożądanej litewskiej nagrody jazzowej przyznawanej na festiwalu Birštonas Jazz Festival. Jej wszechstronny głos można usłyszeć w radio, telewizji i na scenach dużych wydarzeń muzycznych, w różnych gatunkach muzycznych. Śpiewa piosenki popowe, bluesowe i poezję śpiewaną. Jednaj prawdziwą miłością Nedy jest jazz, który pozwala w pełni ukazać skalę i siłę jej wokalu, unikalną technikę improwizacji scat oraz wirtuozerskie opanowanie fletu.

Artystka ukończyła Wileńską Akademię Muzyczno-Teatralną. Improwizacji uczyła się pod kierunkiem Vladimira Chekasina, który stworzył fundamenty wileńskiej szkoły jazzowej. Na scenie zadebiutowała w 1988 roku. Od tamtej pory występowała z niemal wszystkimi najwybitniejszymi litewskimi muzykami jazzowymi i brała udział w wielu projektach międzynarodowych.

Vytautas Labutis – saksofony
Wirtuoz saksofonu. Profesjonalnie gra na pianinie i chętnie eksperymentuje z różnymi instrumentami elektronicznymi oraz instrumentami nietypowymi. Jego dźwięki są często rezultatem przypadku i kształtują je płynne zasady. Innym razem gra wyrafinowane kompozycje, improwizacje w klasycznym stylu bebop lub po prostu pełni rolę wspierającą w projekcie muzycznym przyjaciela.

Karierę muzyczną rozpoczęła się na Akademii Muzycznej w Wilnie, gdzie pod kierunkiem Vladimira Chekasina uczył się gry na saksofonie i improwizacji muzycznej. Na scenie zadebiutował w 1982 roku w zespole Petras Vyšniauskas Quartet. Wkrótce po tym został jedna z najważniejszych postaci litewskiego jazzu. Nazwisko Labutisa kojarzone jest z wieloma projektami, które stały się kamieniami węgielnymi o krajowym i międzynarodowym znaczeniu. W latach 1982-1988 pracowal z Vyšniauskasem; od 1987 roku był członkiem kwartetu Chekasina; w 1988 założył własne trio; a w roku 1995 był członkiem kwintetu Džiazo Nublokšti. Wszystkie te zespoły stały się ambasadorami litewskiego jazzu w europie. Muzykolodzy i badacze kultury sowieckiej i postsowieckiej w dużej mierze opierają się na ich muzyce opisując zjawisko wileńskiej szkoły jazzowej.

Do roku 2012 przez dziesięć lat był członkiem zespołu Jazz Baltic, gdzie występował pod przewodnictwem takich muzyków jak: David Murray, Nils Pedersen, Mary Schneider, Django Bates i innych. Brał również udział w międzynarodowych projektach: Octet Ost III, East-West Vapirov Project, New European Saxophone Quartet, i Moscow Composers Orchestra. Wśród wielu nagród uznających dorobek muzyka, najbardziej wyjątkowe jest Grand Prix Festiwalu Jazzowego Birštonas, przyznane artyście w 1996 roku za zasługi dla litewskiego jazzu.

Leonardas Bėkša – klawisze
Wschodząca gwiazda muzyki jazzowej na Litwie. Absolwent Litewskiej Akademii Muzyczno-Teatralnej. Pomimo krótkiej obecności na scenie, brał udział w najważniejszych festiwalach jazzowych na Litwie i za granicą. Szybko zdobył uznanie zarówno wśród młodych, obiecujących muzyków, jak również wśród doświadczonych, renomowanych artystów. Współpracował z takimi muzykami jak: Kanevičius, Gotesman, Labutis, Gene Perla (USA), Bo Stief (Denmark), Herbie Kopf (Switzerland), Johan Kolsut (Sweden). Jest dyplomowanym trębaczem, ale równie biegle gra na pianinie. Gra również na gitarze basowej. W 2008 roku na konkursie jazzowym Vilnius Jazz Young Power został uznany za odkrycie roku i zdobył specjalną nagrodę za uwspółcześnienie tradycji jazzowej.

Eugenijus Kanevičius – bass
Podczas studiów zamienił gitarę elektryczną na basową. Współpracuje z takimi muzykami jak: Petras Vyšniauskas, Skirmantas Sasnauskas, Vytautas Labutis, Egidijus Buožis, Dainius Pulauskas, Liudas Mockūnas, Jan Maksimovic, Artūras Anusauskas, Arkady Gotesman, Arvydas Joffė, Vladimir Tarasov, Mikko Innanen, Craig Fermanis, Barney McAll, Josh Roseman, Brian Melvin, Philip Hamilton, Jari Perkiomaki, Mats Gustafsson, Steve Houghton, Arkady Schilkloper czy Byron Wallen. Oprócz intensywnego harmonogramu prac w różnych zespołach artysta rozwija karierę solową. Oprócz instrumentów basowych gra również na gitarze, trąbce, perkusji, samplerach i śpiewa. Jest kompozytorem piosenek, muzyki dla dzieci i oprawy muzycznej do filmów i spektakli. W 2004 roku Unia Muzyków Litewskich nagrodziła go Złotą Płytą w dziedzinie jazzu.

Darius Rudis – perkusja
Niezwykle popularny perkusista jazzowy na Litwie. Występował regularnie będąc jeszcze studentem Arkadego Gotesmana na Akademii Muzyczno–Teatralnej w Wilnie. Obecnie Darius jest znaczącym uczestnikiem litewskiej sceny jazzowej. Jest członkiem wielu zespołów, nauczycielem i organizatorem regularnych młodzieżowych jam sesji. Od debiutu scenicznego w 1999 roku regularnie grywa na najważniejszych międzynarodowych festiwalach jazzowych na Litwie i za granicą. Współpracuje z takimi muzykami jak: Dainius Pulauskas, Leonidas Šinkarenko, Vytautas Labutis, Arūnas Šlaustas, Jan Maksimovic, Artūras Anusauskas, Egidijus Buožis, Artūras Chalikovas, Alexi Tuomarila, Anatoly Vapirov, Philip Hamilton.

http://www.labutis.lt/en/?pid=39
http://www.youtube.com/watch?v=lpEL2Wa-7pw
https://www.facebook.com/Neda.Labutis

Grażyna Auguścik

Wokalistka, aranżer, kompozytorka, producent i liderka własnego zespołu. Przez amerykańskich krytyków muzycznych zgodnie uznana została za nową gwiazdę światowego jazzu. Stworzyła własny styl interpretacji wzbudzający podziw i uznanie u słuchaczy i muzyków. Czerpie inspiracje z muzyki klasycznej, etnicznej i latyno-amerykańskiej. Każda z jej płyt jest wydarzeniem artystycznym.

http://www.youtube.com/watch?v=FkXQ97haYVo

Weronika Grozdew-Kołacińska

Wokalistka, doktor nauk humanistycznych – etnomuzykolog. Od kilkunastu lat współtworzy projekty muzyczne na pograniczu stylów i kultur, współpracując z takimi zespołami i artystami jak: Sarakina, Swoją Drogą, Sine Nomine, Village Kollektiv, Zespół Polski Marii Pomianowskiej, Lao Che, Frutti di Mare, Masala, Mosaic, Sharena, Transglobal Underground, Piotr Salaber, Teatr La M.ort, Jacek Urbaniak i Ars Nova, Sabionetta, Krzysztof Majchrzak, Grzegorz Wasowski i inni.

Występowała na prestiżowych międzynarodowych festiwalach muzycznych. Brała także udział w konkursach, na których zdobyła liczne nagrody jako solistka zespołów folkowych.

https://www.youtube.com/watch?v=NqBn-W9hcXk

Jarosław Bester

Akordeonista i kompozytor, absolwent Akademii Muzycznej w Krakowie, laureat wielu międzynarodowych oraz ogólnopolskich konkursów akordeonowych.
Jest twórcą Bester Quartet ( dawniej The Cracow Klezmer Band ) jedynego w Polsce zespołu na stałe współpracującego z prestiżową nowojorską wytwórnią Tzadik Johna Zorna.
W swej grze łącząc doświadczenia wyniesione z muzyki klasycznej z wieloma innymi stylami oraz zastosowaniu czytelnych form improwizacyjnych osiąga niezwykle energetyczną mieszankę ukazującą niespotykane dotąd możliwości barwowe jak i techniczne akordeonu.

Dzięki temu jest uznawany za jednego z najoryginalniejszych muzyków młodego pokolenia w Europie i w świecie.
W swoim dorobku poza płytami wydanymi w nowojorskim wydawnictwie Tzadik, oraz udziale w wielu innych produkcjach fonograficznych ma na swoim koncie nagrania dla radia i telewizji w USA, Niemczech, Szwecji, Francji, Finlandii, a także w Polsce.

Koncertował w wielu prestiżowych salach koncertowych i klubach muzycznych na całym świecie między innymi w: USA, Wielkiej Brytanii, Tajwanie, Szwecji, Szwajcarii, Austrii, Niemczech, Francji, Rosji, Ukrainie, Węgrzech, Belgii, Holandii, Czechach, Finlandii, Włoszech, Estonii, Kanadzie, Hiszpanii, Mołdawii, Bułgarii, Serbii, Słowacji, Białorusi.
Współpracował w wieloma wybitnymi muzykami z kręgu muzyki klasycznej jak i szeroko rozumianej muzyki awangardowej zajmując się nie tylko wykonawstwem, ale także aranżacją oraz kompozycją.

Spośród wielu nazwisk, które można by wymienić są takie wybitności jak:
John Zorn, Tomasz Stańko, John McClean, Don Byron, Grażyna Auguścik, Kurt Rosenwinkel, Frank London, Ernie Adams, Jerzy Maksymiuk, Waldemar Malicki, Vadim Brodsky, Jorgos Skolias, Vitold Rek, Bronek Duży, i wielu innych.

http://www.youtube.com/watch?v=7KoWSXoZA9U

Olo Walicki

Twórca projektów OW Kaszebe, The Saintbox, Zespół Cieśni i Tańca.
Gra muzykę improwizowaną, komponuje do spektakli teatralnych i do filmu. Związany ze środowiskiem trójmiejskich i warszawskich artystów sceny offowej. Realizuje spektakle i projekty z teatrami tańca.

Współpracuje z Gabą Kulką, Maćkiem Szupicą, Maciem Morettim, Wacławem Zimplem, Piotrem Pawlakiem, Kubą Staruszkiewiczem, Wojtkiem Mazolewskim, Kalle Kalimą, Tomkiem Ziętkiem, Teatrem Dada von Bzdülöw.

Debiutował jako szesnastolatek grając w awangardowym zespole Niebieski Lotnik, z Jerzym Mazzollem i Jackiem Olterem.
Uczestniczył w nurcie określanym jako scena yassowa i współpracował z jej twórcami, Tymonem Tymańskim, Mikołajem Trzaską, Tomaszem Gwincińskim. Przez wiele lat grał w zespołach Leszka Możdżera.

W latach 1996-2004 Walicki występował i nagrywał z Kwartetem Zbigniewa Namysłowskiego.

Współtworzył free-jazzowy Łoskot, a także popowo-alternatywną Szwagierkolaskę, grupę Oczi Cziorne i późny skład zespołu Miłość. Brał udział w nagraniu kilkudziesięciu różnorodnych stylistycznie albumów. Od ponad dziesięciu lat autorskie projekty Walickiego publikowane są nakładem jego własnego wydawnictwa.

W 2012 roku otrzymał nagrodę Gazety Wyborczej Trójmiasto – Kulturalny Sztorm w kategorii Rock, Jazz, Muzyka Alternatywna

http://olowalicki.com/
http://www.youtube.com/watch?v=ThYnKPEXrQc

Tomasz Ziętek

Trębacz, pianista, producent muzyczny, kompozytor. Studia na Akademii Muzycznej im. I. J. Paderewskiego w Poznaniu w klasie trąbki u prof. Romana Grynia ukończył z wynikiem celującym Dodatkowe nauki pobierał u profesora trąbki Markusa Wurscha w Szwajcarii, gdzie miał możliwość poznać nowoczesne metody nauczania oraz gry na trąbce. W między czasie miał okazję poznać i czerpać wiedzę od wielu światowych trębaczy: m.in Jamesa Thompsona, Alexieja Selianina, uczęszczając na ich kursy. W 2002 roku na festiwalu trębaczy w Kaliszu zdobył 2 miejsce ex aequo (pierwszego miejsca nie przyznano).Otrzymał także stypendium ministra kultury na rok 2001/2002.

Przez 10 lat współtworzył zespół „Pink Freud”, z którym nagrywał płyty i koncertował w Europie i Ameryce Południowej. Od roku 2002 prowadzi zespół Loco Star, gdzie jest głównym kompozytorem i producentem. Ich ostatni album „Shelter” ukazał się jesienią 2012 roku. Jest członkiem grupy Mitch & Mitch. Często bierze gościnny udział w projektach innych artystów: między innymi Tymon Tymański, Smolik, Silver Rocket, Kasia Nowicka vel Novika, Oszibarack, Nina Stiller, Hey (Unplugged), Ścianka, Kyst, Kobiety, Gaba Kulka. Brał udział w nagraniach nowej płyty grupy Bester Quartet „Metamorphoses” wydanej u Johna Zorna w „Tzadiku”.

http://www.youtube.com/watch?v=6wS8F6NqVH0&list=PL482E1C510E69F6FC

TRYS KETURIOSE

Zespół od 1981 roku wykonuje oryginalne litewskie pieśni polifoniczne zwane sutartinės. Tym, co wyróżnia je na tle litewskiej muzyki ludowej jest różnorodne użycie sekund, akcentowanych schematów rytmicznych, przeplatanie się głosów i równoczesne wyśpiewywanie dwóch różnych tekstów (głównego oraz refrenu). Te cechy, charakterystyczne dla pieśni polifonicznych, wymagają od artystek doskonałej jedności, dużego zgrania we wspólnym śpiewaniu (nazwa sutartinės pochodzi od czasownika „sutarti” – zgadzać się, jednoczyć). Dlatego nieprzypadkowo od najdawniejszych czasów sutartinės śpiewane były w małych grupach (2, 3 lub 4 kobiety).

Na terenach wiejskich tradycja śpiewania sutartinės nie przetrwała, niestety, do dzisiejszych czasów. Podtrzymują ją za to grupy śpiewające muzykę tradycyjną w miastach.
Liderką grupy jest dr Daiva Račiūnaitė-Vyčinienė, zwana „królową sutartinės”. Od ponad dwudziestu lat doskonali sztukę wykonywania sutartinės oraz rekonstruuje melodie wydobywane z archiwów, jak też i te już opublikowane. Wykonawczynie nie mają jednak na celu idealnego odtwarzania nagrań archiwalnych, starają się stworzyć swoje własne, charakterystyczne brzmienie, próbując nadać starym pieśniom nowe znaczenie.

TRYS KETURIOSE (trzy z czterech) to słowa jednego z refrenów, które grą słów komentują zmieniającą się liczbę wykonawczyń (czasem jest ich trzy, czasem cztery lub trzy stałe członkinie zespołu, a czwarta zmieniająca się).

Skład zespołu:

  • Daiva Vyčinienė
  • Daina Norvaišytė
  • Eglė Sereičikienė
  • Rima Visackienė
  • Audronė Žilinskienė

http://www.youtube.com/watch?v=9kVqipJbsgU

Jakub Staruszkiewicz

staruszkiewicz-th

Perkusista niezdeklarowany stylistycznie, podążający za intuicyjno-energetycznymi impulsami muzycznymi. Znany z długoletniej współpracy z zespołem Pink Freud oraz projektami Tymona Tymańskiego (Kury,Miłość, Tymański Yass Ensamble). Współpracował m.in. z: Leszek Możdżer, Dave Douglas, Tomasz Stańko, Olo Walicki, Smolik, Sławek Jaskułke, Mikołaj Trzaska, Tim Berne, Loco Star.

Obecnie członek zespołu Marii Peszek, Tymański Brass Ensamble oraz elektro-klubowego kolektywu Fox.

http://www.youtube.com/watch?v=iEMqAfD-Rcg

Michał Jelonek

Skrzypek, kompozytor, muzyk sesyjny. Laureat licznych konkursów i festiwali. Nagrał wiele różnorodnych stylistycznie płyt: od muzyki klasycznej, pop, rock, folk, aż po ciężkie metalowe brzmienia. Współpracował z wieloma czołowymi zespołami i artystami polskiej sceny muzycznej. Członek zespołów Hunter i Orkiestra Dni Naszych. Koncertował w wielu zakątkach świata.

http://www.youtube.com/watch?v=exAX18PH7vw

Joszko Broda

joszko-th

Muzyk multiinstrumentalista, producent muzyczny, kompozytor. Jego korzenie muzyczne tkwią w góralskiej muzyce, na której się wychował i która jest dla niego inspiracją do przeróżnych działań. Gra na drumli, fujarze postnej, fujarze sałaskiej, fujarkach pięciootworowych, fujarkach sześciootworowych, rogach, trąbicie, skrzypcach, gajdach, kozie, okarynie, liściu, słomce, trzcinie i na wielu innych instrumentach, śpiewa po góralsku.

http://www.joszkobroda.pl/pl/
http://www.youtube.com/watch?v=OcKdPFruEMU

Tradycja

EDEN

Zespół rockowy „Eden” powstał trzy lata temu. Wszyscy członkowie zespołu są muzykami zawodowymi, reprezentującymi różne style muzyczne i pokolenia. Połączyła ich jedna wspólna idea – ekspresja muzyczna z wykorzystaniem rozmaitych sposobów, stylów i miejsc.

Wiodącym stylem w twórczości zespołu „Eden” jest rock alternatywny z elementami post-grunge’u i hip-hopu. Oprócz partii wokalnej, muzycy wykonują swoje kompozycje za pomocą dwóch elektrycznych gitar, perkusji i akordeonu. Zestawienie dźwięków akordeonu i energii muzyki rockowej nadaje oryginalnego brzmienia zespołowi. Dodatkowo jego członkowie wywodzą się z różnych mniejszości narodowych, stąd też utwory wykonywane są w języku litewskim, polskim, rosyjskim i angielskim.

W swojej karierze zespół „Eden” z powodzeniem uczestniczył w finale konkursu piosenki „Eurowizja” 2010, plenerowych festiwalach muzyki rockowej, reprezentacji Miasta Wilna w Erfurcie w związku z obchodami 40-lecia partnerstwa tych miast.

GRIJA

Folklorystyczny zespół taneczny „GRIJA“ (Wilno, Centrum Kultury Grigiškės) tworzą ludzie, którzy pasjonują się litewskim folklorem. Większość tancerzy ma już doświadczenie zdobyte w innych podobnych formacjach tanecznych. Pierwszy występ zespołu „GRIJA“ odbył sie w 1999 roku. Przedział wiekowy tancerzy to 25 – 50 lat.

Zespół „GRIJA“ brał udział w festiwalach międzynarodowych “Europeade” w latach: 2002 (Antwerpia, Belgia), 2003 (Sardynia, Włochy), 2008 (Zamora, Hiszpania). Tancerze uczestniczyli także w innych międzynarodowych festiwalach odbywających się w Polsce i Włoszech.

Folklorystyczny zespół taneczny „GRIJA“co roku przygotowuje nowy program artystyczny, który wykonywany jest przy akompaniamencie muzycznym na żywo.

Kierownikiem zespołu „GRIJA“ jest pani Vilma Abrutytė.

AKORD

Zespół instrumentalny „Akord” istnieje od 2006 roku. Kierownik – Oksana Treščenko. Muzykanci grają na akordeonie, skrzypcach, na gitarze basowej oraz na perkusji. Zespół wykonuje utwory litewskie, polskie, żydowskie, niemieckie, włoskie, ukraińskie oraz utwory kompozytorów innej narodowości.
„Akord” stale uczestniczy w różnych projektach telewizyjnych. Zawdzięczając wysokiej ocenie słuchaczy, zespolacy rozszerzają geografię swoich występów. Zespół brał udział w święcie kapel w Sejnach, muzykujących rodzin w Puńsku oraz na jarmarku bożenarodzeniowym w Warszawie, „Festiwal kultury kresowej 16“ (Mrągowo). Akord także zwiedził Hiszpanię.

„Akord” – stały uczestnik polskiego festiwalu na Litwie „Pieśń Znad Wilii”.